Νόβακ Τζόκοβιτς

Κατάσταση ομάδας

Ο δρόμος προς τον τελικό Έδωσε 6 ματς για να φτάσει στο μεγάλο ραντεβού. Τα 4 από αυτά έληξαν στα τρία set και τα υπόλοιπα 2 στα τέσσερα set. Ο Νόβακ Τζόκοβιτς δεν έχει σπαταλήσει πολύ ώρα στο court, καθώς πλην του Αγκούτ, ουδείς τον δυσκόλεψε ιδιαίτερα. Ξεκίνησε τις υποχρεώσεις του έχοντας απέναντι του τον Γερμανό, Φίλιπ Κολσράιμπερ, ο οποίος δεν κατάφερε να φανεί ανταγωνιστικός. Άνετη νίκη για τον Σέρβο με 3-0 και γρήγορη-ξεκούραστη πρόκριση στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης, εκεί όπου αντιμετώπισε τον άσημο Ντένις Κούντλα, επικρατώντας άνετα και εύκολα με 3-0, δίχως να «ιδρώσει». Έκανε το παιχνίδι που ξέρει, ήταν απίστευτα σταθερός από την baseline, όπως τον έχουμε συνηθίσει, και ισοπέδωσε τον αντίπαλό του σε λιγότερο από 120 λεπτά. Στον επόμενο γύρο, ο Νόλε τα βρήκε «σκούρα» στο 2ο set απέναντι στον φέρελπι Ουμπέρ Ουρκάζ. Ο νεαρός Πολωνός κατάφερε να ισοφαρίσει σε 1-1 (7-5), όμως έπειτα μίλησε και μέτρησε, συνάμα, η εμπειρία του no1 της παγκόσμιας κατάταξης, τελειώνοντας με συνοπτικές διαδικασίες την υπόθεση της πρόκρισης στους «16» της διοργάνωσης. H έκπληξη του slam, Ούγκο Ουμπέρ, ο νεαρός Γάλλος με εξαιρετική κίνηση στη βασική γραμμή, δεν κατάφερε να σταθεί εμπόδιο, ούτε καν να δυσκολέψει την προσπάθεια του Τζόκοβιτς για είσοδο στα προημιτελικά. Ήττα με κάτω τα χέρια (3-0). Από τη συγκεκριμένη αναμέτρηση, ο Νόλε μπορεί να κρατήσει το απίστευτο ποσοστό πίσω από το 2nd serve, το οποίο ξεπέρασε το 80%, με το πρώτο να βρίσκεται χαμηλότερα (!!), στο 70%. Αν και στο ματς για τα ημιτελικά κόντρα στον Γκοφάν βρέθηκε πίσω με break στο 1ο set (4-2), ο Βέλγος δεν κατάφερε να επιβεβαιώσει το σπάσιμο του service και τα… θαλάσσωσε, με τον Νόλε να υπερτερεί σε όλους τους τομείς να συνέρχεται άμεσα και να φτάνει σε ένα εύκολο straight set match (3-0), με το δεύτερο set μάλιστα να το κατακτά με bagel (6-0). Το μοναδικό ματς στο οποίο δυσκολεύτηκε αρκετά, ήταν ο ημιτελικός με τον RBA, καθώς ο Ισπανός τον πίεσε αφόρητα, του πήρε set (2ο, 1-1) και γενικότερα στάθηκε καλά. Βέβαια, οι γρήγορες επιφάνειες ευνοούν τον Σέρβο σε όλους τους τομείς, εξ’ ου και το τελικό 3-1, με το 4ο set να το κατακτά με σχετική ευκολία. Τακτικά πλάνα Το πρώτο στοιχείο που πρέπει να μελετήσουμε και να ανιχνεύσουμε στον Νόλε, είναι το γεγονός πως σε κάθε παιχνίδια, ανεξαρτήτως αντιπάλου, κρατάει και επιμένει στο ίδιο game style. Είτε έχει απέναντί του έναν power-server (τύπου Ίσνερ, Ράονιτς) είτε ένα «μηχανάκι» που τρέχει στο court ασταμάτητα και γυρνάει μπάλες, ο Σέρβος ευλαβικά επιμένει στην τακτική του. Περιμένει πάντα το λάθος από τον αντίπαλο, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων σε ορισμένα ράλι, έχει τρομερή υπομονή, κι αυτό είναι ένα στοιχείο που τον έχει φτάσει στο no1 της παγκόσμιας κατάταξης και φυσικά στο Hall of Fame του αθλήματος. Δουλεύει κάθε πόντο με μεθοδικότητα και πίστη στο πλάνο του, δίχως να ξεφεύγει από αυτό. Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός πως ο προπονητής του, Μάριαν Βάιντα, και φυσικά όλο το team του, έχουν χτίσει-δουλέψει έναν παίκτη-ρομπότ. Ορισμένες κινήσεις του Νόλε στο court, ανεξαρτήτως επιφάνειας, είναι βγαλμένες από υπολογιστή. Ξέρει σε κάθε μπάλα τα φάλτσα της, γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την τοποθέτηση της ρακέτας και ανεβαίνει συγκεκριμένες φορές στην ταινία του φιλέ, με σκοπό να κλείσει τον εκάστοτε πόντο. Αυτό που θα επιδιώξει στον τελικό της Κυριακής (14/7) απέναντι στον Φέντερερ, θα είναι τα μεγάλα ράλι. Σε καμία περίπτωση δεν θα θελήσει να πάει σε γρήγορους πόντους με under 5 χτυπήματα, καθώς ο Ρότζερ υπερτερεί σε ακρίβεια ταχύτητα χτυπημάτων. Όσον αφορά στο service game, ο Τζόκοβιτς φυσικά έχει τεράστιο πρόβλημα. Το είχε πει και ο προπονητής του (Βάιντα), όταν είχαν λύσει την συνεργασία τους το 2016. Βέβαια, είναι αξιοσημείωτο πως στο φετινό Wimbledon στα games που έχει προηγηθεί με 15-0, κάνει hold στα 59/60! Ο Σέρβος μπορεί σε όλους τους τομείς να έχει το πάνω χέρι, όμως υστερεί στο service game και στους μικρούς –σε διάρκεια- πόντους. Θα επιδιώξει –εκτιμώ- τα wide χτυπήματα με στόχο να κερδίσει την λανθασμένη επιστροφή του Φέντερερ και αναμφίβολα, θα στοχεύσει στο backhand του, το οποίο είναι ασταθές όταν η μπάλα έρχεται με πάνω από 100 km/h. Επιπρόσθετα, στα αντίπαλα service game θα επιδιώξει να βρει λύσεις στα δεύτερα χτυπήματα, μιας και το πρώτο service του αντιπάλου του, είναι μη αντιμετωπίσιμο, τις περισσότερες φορές, σημειώνοντας τεράστια ποσοστά επιτυχίας (75% -80%). Με λίγα λόγια, ο Σέρβος θα επιδιώξει να διατηρήσει το παιχνίδι και τα χτυπήματα στη βασική γραμμή με σκοπό να έχει τον απόλυτο έλεγχο, ακόμα κι αν δεν έχει το πάνω χέρι σε ένα ράλι. Έχει εμπιστοσύνη στο footwork πάνω στο γρασίδι, έχει γερά πατήματα και μπορεί αδιαμφισβήτητα να γυρίσει κάθε μπάλα, ακόμα κι αυτές που μοιάζουν… τελειωμένοι πόντοι. Σε καμία περίπτωση δεν θα επιδιώξει το net-game (παιχνίδι στο φιλέ), μιας και γνωρίζει πως ο αντίπαλός του σ’ αυτόν τον τομέα, είναι κορυφαίος και δύσκολα αντιμετωπίσιμος. Συμπερασματικά, περιμένουμε τον κλασικό, σταθερό, αψεγάδιαστο Νόλε που θα παίξει ένα τένις σεμιναριακού επιπέδου, προσπαθώντας να «μακιγιάρει» τις συγκεκριμένες τρύπες που έχει στο παιχνίδι του και να… καμουφλάρει τις αδυναμίες του όσο το δυνατόν περισσότερο (service game, net-game).

Ρότζερ Φέντερερ

Κατάσταση ομάδας

Ο δρόμος προς τον τελικό Το 50% των αναμετρήσεών του στο Wimbledon είχαν 3 set, ήτοι από τα 6 παιχνίδι που έδωσε ο «Βασιλιάς» για να φτάσει τον τελικό, τα 3 τα κατέκτησε με straight τρόπο (3-0). Στα (3) υπόλοιπα δυσκολεύτηκε, αλλά έκανε την δουλειά του με ακρίβεια αποτελεσματικότητα. Ξεκίνησε απέναντι στον Χάρις από τη Νότιο Αφρική και μπήκε πολύ νωθρά. Έχασε το 1ο set (6-3) και αναγκάστηκε από νωρίς να ανεβάσει ρυθμούς. Από εκεί και πέρα η διαδικασία ήταν εξαιρετικά απλή για τον Ελβετό, μιας και επικράτησε άνετα 3-1, δίχως να πατήσει… γκάζι στο φινάλε. Ακολούθησε η αναμέτρηση απέναντι στον Κλαρκ, ο οποίος έπαιζε μπροστά στο κοινό, Άγγλος γαρ. Ο Φέντερερ ήταν… οδοστρωτήρας και πήρε τη νίκη με 3-0, δυσκολευόμενος μονάχα στο 2ο set, το οποίο και κατέκτησε στη διαδικασία του tie break. Έπιασε μεγάλα νούμερα και ποσοστά επιτυχίας πίσω από το 1st serve, απλοποιώντας την κατάσταση από αρκετά πρώιμο –χρονικό- σημείο στο ματς. Ο επόμενος γύρος του έφερε τον φορμαρισμένο Λούκας Πουίγ, με τον Γάλλο να φημίζεται για την αρέσκειά του στις γρήγορες επιφάνειες και πόσω δε μάλλον στο γρασίδι. Ο «Βασιλιάς» έκανε την δουλειά του εύκολη και εύκολα, παίρνοντας τη νίκη δίχως να απολέσει set (3-0), κερδίζοντας στο tie-break το τελευταίο κομμάτι της αναμέτρησης. Στον γύρο των «16» βρέθηκε απέναντί του ο Ιταλός, Ματέο Μπερετίνι, ένα παιδί με πολλές φιλοδοξίες και με τρομερά νούμερα στα 500άρια τουρνουά του γρασιδιού στην pre-Wimbledon season. Είχε μεγάλο σερί θετικών αποτελεσμάτων με μόλις μία ήττα σε 8 αναμετρήσεις, κι αυτή από τον Γκοφάν στη Στουτγάρδη. Ο Ιταλός λοιπόν ήταν κατώτερος των περιστάσεων και ηττήθηκε με κάτω τα χέρια (3-0), δίχως να μπορέσει σε κάποιο από τα 3 set να ξεπεράσει τα 3 νικηφόρα games (6-1, 6-2, 6-2). Μάλιστα μετά το τέλος της αναμέτρησης στην καθιερωμένη χειραψία, τόνισε στον Ρότζερ: «Ευχαριστώ για το σημερινό σεμινάριο», έχοντας μια δόση αλήθειας η έκφρασή του. Στα προημιτελικά, ο Φέντερερ τα βρήκε… σκούρα στο 1ο set απέναντι στον Νισικόρι. Το απώλεσε με 6-4 και στριμώχθηκε, αν και η εμπειρία του σε συνδυασμό με την κλάση του, τον έβγαλαν άμεσα από τη δύσκολη θέση, προχωρώντας σε μια σπουδαία ανατροπή απέναντι σε έναν τενίστα (Νισικόρι) που βρίσκεται στο no7 του ATP ranking. Στον ημιτελικό, αντιμετώπισε για 40η φορά τον Ράφαελ Ναδάλ και τον ισοπέδωσε. Νίκη με 3-1 για τον «Βασιλιά», με μοναδική κηλίδα τα χτυπήματά του και τις απροσεξίες του στο 2ο set. Σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι ήταν καταιγιστικός, σέρβιρε άσους με ευκολία σπάζοντας το 10 average και γενικώς ήταν χάρμα οφθαλμών μπροστά στο κοινό του, απέναντι στον μεγαλύτερό του rival στο tour, από τότε που ξεκίνησε επαγγελματικά το τένις. Τακτικά πλάνα Και επίσημα τον χαρακτηρίζουν πολλοί, ως τον Benjamin Button του παγκόσμιου τένις. Όσο μεγαλώνει, τόσο ωριμάζει. Όσο μεγαλώνει, τόσο πιο επιθετικός γίνεται. Βέβαια, το δεύτερο είναι δουλεμένο στο 100% με τον τεχνικό του, τον Λιούμπισιτς, ο οποίος κατάφερε σ’ αυτή την ηλικία να του βγάλει το μέγιστο των δυνατοτήτων του σε όλες τις επιφάνειες, πλην του χώματος. Ο Φέντερερ «πατάει» τα 38 σε λίγους μήνες και αναμφίβολα οι σωματικοί του ιστοί έχουν δεχθεί φθορές, εξ’ ου και επιδιώκει να τελειώνει γρήγορα τους πόντους με under 7-8 χτυπήματα, κάτι που σημαίνει πως τον κάνει πολύ επιθετικό δίχως όμως να αυξάνει τα αβίαστα λάθη. Πραγματικό μεγαλείο. Γνωρίζει πολύ καλά τον Τζόκοβιτς, μιας και έχουν αναμετρηθεί 47 φορές κατά το παρελθόν, συμπερασματικά, η τακτική προσέγγιση-προσήλωση και τα mind games εντός του court θα παίξουν καταλυτικό ρόλο. Ο Ρότζερ ξέρει πολύ καλά το πώς θα ανταποκριθεί στις ανεπανάληπτες επιστροφές του Τζόκοβιτς, γνωρίζει πως θα χειριστεί το slice παιχνίδι, απαντώντας με τους δικούς τους τρόπου. Τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ότι νομίζουμε σε αυτά τα ματς. Ο Ελβετός και το τεχνικό του επιτελείο έχουν πλήρη εικόνα για τον Σέρβο και οι τομείς στους οποίους μπορεί να… επενδύσει και να «χτυπήσει» ο Ρότζερ είναι συγκεκριμένοι. Πρώτον και κύριον το φουλ επιθετικό service. Είναι ο μόνος παίκτης στο tour που έχει την ικανότητα να σερβίρει με 10 (στην κυριολεξία) διαφορετικούς τρόπους και να τοποθετεί το μπαλάκι με ακρίβεια και λογική, εκεί που πρέπει. Δύσκολα διαβάζει κανείς τέτοια χτυπήματα, δύσκολα τα αντιμετωπίζει. Δεύτερον, το παιχνίδι κοντά στο φιλέ, το λεγόμενο net-game εκεί όπου ο Φέντερερ έχει μεγαλουργήσει. Το σέβεται –ο ίδιος- απεριόριστα, μιας και του έχει δώσει λύσεις σε δύσκολες στιγμές. Γενικότερα, το τένις είναι ένα άθλημα που εμπεριέχει συνδυασμό χτυπημάτων. Πριν από κάθε μπάλα στο αντίπαλο court, ένας μεγάλος και πολύπειρος αθλητής γνωρίζει την επόμενη κίνησή του / χτύπημά του. Για να επιτευχθεί ένα serve & volley, απαιτείται ένα super πρώτο ή δεύτερο service. Αυτό μπορεί να το υποστηρίξει στο 100% ο Ελβετός και να κάνει τη διαφορά. Τρίτον, τα dropshots και η περιφερειακή κίνηση. Σ’ αυτόν τον τομέα, υπερτερεί και πάλι. Έχει τρομερά slice backhand. Ξέρει να κρύβει κάθε χτύπημα και να αλλάζει την κατεύθυνση ακόμα και από το ύψος του mid-court, με ελάχιστα εκατοστά το πέρασμά του, πάνω από το φιλέ. Όπως είναι λογικό, τέτοια shoots δυσκολεύουν πάντα τον αντίπαλο και τις περισσότερες φορές τέτοιου είδους τακτικές, μένουν αναπάντητες. Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει είναι γνωστά. Σε κάθε μεγάλο ράλι θα έχει μειονέκτημα, πλην εξαιρέσεων, και σε κάθε δεύτερο σερβίς η υποψία για break θα είναι μεγάλη, γεγονός που καθιστά το 80% στην επιτυχία του πρώτου, επιτακτική ανάγκη. Εάν καταφέρει αυτό, ίσως απλοποιήσει τα πράγματα. Serbian Wall vs FedExpress – σημαντικές στιγμές / H2H Η μεταξύ τους παράδοση είναι δυσοίωνη και απογοητευτική για τον Φέντερερ, ειδικά την τελευταία πενταετία. Σε σύνολο 47 μεταξύ τους αναμετρήσεων από το 2006 έως το 2018, ήτοι σε διάστημα 12 ετών, ο Νόλε έχει 25 νίκες, έναντι 22 του Φέντερερ. Σε ποσοστά μεταφράζονται 52% για τον Σέρβο και 47% για τον Ελβετό. Τελευταία τους μονομαχία έλαβε χώρα στο ATP Masters 1000 του Παρισίου, όταν και ο Τζόκοβιτς επικράτησε 2-1 set (σε blue hard court) παίρνοντας 1ο και 3ο set στη διαδικασία του tie break. Αξιοσημείωτο βέβαια πως στα τελευταία 10 μεταξύ τους, από το 2014 κι έπειτα, ο Νόλε μετρά 8 νίκες έναντι 2 του Φέντερερ, κάτι που σημαίνει πως τα τελευταία χρόνια του έχει… πάρει τον αέρα για τα καλά. Βέβαια, όλα αυτά δεν σημαίνουν –απαραίτητα- κάτι για τον τελικό της Κυριακής (14/7), μιας και στο τένις παίζει τεράστιο ρόλο η μέρα και η ψυχολογία, δύο στοιχεία που μεταβάλλονται συνεχώς επηρεαζόμενα από πολλούς και συνάμα αστάθμητους παράγοντες. Σημαντικό το γεγονός πως η πιο πρόσφατη νίκη του Φέντερερ απέναντι στο «τοίχος» ήταν τον Νοέμβριο του 2015 στους τελικούς του Λονδίνου (!!) λίγο πριν ο Νόλε τραυματιστεί σοβαρά και μείνει νοκ-άουτ για σημαντικό χρονικό διάστημα. Ίσως η συγκεκριμένη πόλη (Λονδίνο) είναι σημαδιακή για τον Ελβετό.